Dopen in Roemenië

Een drukke dag: zegen of niet?

Ik zeg je eerlijk, God heeft mij aan het denken gezet: waarom kijk ik altijd uit naar vakanties, en wanneer de vakantie daar dan is, voelt het zo leeg? Het kinkt zo goed om even niks te doen en te genieten in het buitenland, maar achteraf valt het voor mij persoonlijk altijd zwaar tegen. Hier in Roemenië is het de hele week keihard werken, maar haal ik er zo veel meer voldoening uit... waarom? Ik ben er echt achter gekomen dat alles wat wij ondernemen zonder God, leegte is. Wat zijn mijn intenties... beweegredenen... mijn diepste drijfveren? Ik bid dat die bij Zijn Koninkrijk liggen, en daar blijven. Want wat moet ik anders? Mijn energie stoppen in tijdelijke dingen? Ik weet niet man...

Vanochtend hadden we na het ontbijt tijd om in de shopping mall hier in de stad ons ding te doen. We hebben gezamenlijk geluncht en zijn toen doorgegaan naar een plas water iets verderop. Jawel, dat leest u goed... en dat was niet zomaar...

Om God op deze manier bezig te zien bij de mensen op de vuilnisbelt en bij elkaar in het team, heeft nu eenmaal een impact op je geloofsleven. Je leert God misschien wel kennen op een nieuwe manier... je ervaart Hem zó dichtbij... Hij raakt je... en dan kom je tot een besef: je wilt niet meer voor jezelf leven. En zo geschiedde. Eline maakte de keuze om zich te laten dopen hier in Roemenië.... en het was goed. Met het nummer 'Regeer in mij' ging ze kopje onder en zo mochten wij getuige zijn van een traditie die hopelijk nog heel lang blijft bestaan :)


Vervolgens zijn we naar Pata-Rât gegaan waar we een kinderprogramma mochten verzorgen met liedjes, dansjes, werkjes en een verhaal over Jozef. 108 (!) kids hebben wij als team mogen dienen. Dankbaar daarvoor! Het raakt mij als een klein kindje vol trots zijn kleurplaat aan je komt laten zien, om het werkje vervolgens samen op te gaan hangen. Het raakt mij dat juist de allerarmsten zonder er bij na te denken hun door ons uitgedeelde eten moeiteloos met ons weer willen delen... Na het kinderprogramma was er weer ruimte om buiten te spelen met de kinders. Je merkt dat ze heel erg behoefte hebben aan aandacht. En soms best wel ver gaan om dit te krijgen. Soms is het nog best moeilijk om oog voor iedereen te hebben.

Als avondeten hadden we pizza besteld op de vuilnisbelt en hebben we ook een paar kinderen uitgenodigd die mee mochten eten en ze hebben volop genoten ervan :). Vervolgens moesten we weer door omdat er nog een tienerprogramma op de planning stond. Ook deze dienst gingen we de diepte in en mochten we voor een aantal tieners bidden. Het raakt mij hoe sommige tieners al zo'n verlangen naar God hebben...


Dit was ook gelijk de laatste dag dat we op Pata-Rât waren, en hebben we dus afscheid moeten nemen van alle kinderen, de tieners zagen we de volgende dag nog wel. Het moeilijkste van het afscheid nemen is, denk ik, dat veel kinders niet beseffen dat het de laatste keer is... sommigen denken waarschijnlijk dat wij de volgende dag gewoon weer zullen komen, wat best wel een beetje mijn hart breekt...

Alles gaat zo z'n gang op God's manier, ik merk dat, en ben er dankbaar voor. Wij willen veel, en vragen af en toe in gebed... maar achteraf gezien dank God dat Hij niet geeft wat wij willen, maar wat wij nodig hebben. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk, Zijn majesteit onbeschrijfelijk. Hij kent ons door en door en dat is genoeg voor mij om op Zijn plan... Zijn timing te vertrouwen.

Ewa ja, vandaag was hectisch, maar wel zwaaaar voldoenend. Dankbaar voor flexibiliteit, begrip, liefde, acceptatie, geborgenheid, veiligheid, vrede en al het andere wat de Heilige Geest ons wil geven. Dit is goud ❤

Job

Dopen in Roemenië

Een drukke dag: zegen of niet?

Ik zeg je eerlijk, God heeft mij aan het denken gezet: waarom kijk ik altijd uit naar vakanties, en wanneer de vakantie daar dan is, voelt het zo leeg? Het kinkt zo goed om even niks te doen en te genieten in het buitenland, maar achteraf valt het voor mij persoonlijk altijd zwaar tegen. Hier in Roemenië is het de hele week keihard werken, maar haal ik er zo veel meer voldoening uit... waarom? Ik ben er echt achter gekomen dat alles wat wij ondernemen zonder God, leegte is. Wat zijn mijn intenties... beweegredenen... mijn diepste drijfveren? Ik bid dat die bij Zijn Koninkrijk liggen, en daar blijven. Want wat moet ik anders? Mijn energie stoppen in tijdelijke dingen? Ik weet niet man...

Vanochtend hadden we na het ontbijt tijd om in de shopping mall hier in de stad ons ding te doen. We hebben gezamenlijk geluncht en zijn toen doorgegaan naar een plas water iets verderop. Jawel, dat leest u goed... en dat was niet zomaar...

Om God op deze manier bezig te zien bij de mensen op de vuilnisbelt en bij elkaar in het team, heeft nu eenmaal een impact op je geloofsleven. Je leert God misschien wel kennen op een nieuwe manier... je ervaart Hem zó dichtbij... Hij raakt je... en dan kom je tot een besef: je wilt niet meer voor jezelf leven. En zo geschiedde. Eline maakte de keuze om zich te laten dopen hier in Roemenië.... en het was goed. Met het nummer 'Regeer in mij' ging ze kopje onder en zo mochten wij getuige zijn van een traditie die hopelijk nog heel lang blijft bestaan :)


Vervolgens zijn we naar Pata-Rât gegaan waar we een kinderprogramma mochten verzorgen met liedjes, dansjes, werkjes en een verhaal over Jozef. 108 (!) kids hebben wij als team mogen dienen. Dankbaar daarvoor! Het raakt mij als een klein kindje vol trots zijn kleurplaat aan je komt laten zien, om het werkje vervolgens samen op te gaan hangen. Het raakt mij dat juist de allerarmsten zonder er bij na te denken hun door ons uitgedeelde eten moeiteloos met ons weer willen delen... Na het kinderprogramma was er weer ruimte om buiten te spelen met de kinders. Je merkt dat ze heel erg behoefte hebben aan aandacht. En soms best wel ver gaan om dit te krijgen. Soms is het nog best moeilijk om oog voor iedereen te hebben.

Als avondeten hadden we pizza besteld op de vuilnisbelt en hebben we ook een paar kinderen uitgenodigd die mee mochten eten en ze hebben volop genoten ervan :). Vervolgens moesten we weer door omdat er nog een tienerprogramma op de planning stond. Ook deze dienst gingen we de diepte in en mochten we voor een aantal tieners bidden. Het raakt mij hoe sommige tieners al zo'n verlangen naar God hebben...


Dit was ook gelijk de laatste dag dat we op Pata-Rât waren, en hebben we dus afscheid moeten nemen van alle kinderen, de tieners zagen we de volgende dag nog wel. Het moeilijkste van het afscheid nemen is, denk ik, dat veel kinders niet beseffen dat het de laatste keer is... sommigen denken waarschijnlijk dat wij de volgende dag gewoon weer zullen komen, wat best wel een beetje mijn hart breekt...

Alles gaat zo z'n gang op God's manier, ik merk dat, en ben er dankbaar voor. Wij willen veel, en vragen af en toe in gebed... maar achteraf gezien dank God dat Hij niet geeft wat wij willen, maar wat wij nodig hebben. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk, Zijn majesteit onbeschrijfelijk. Hij kent ons door en door en dat is genoeg voor mij om op Zijn plan... Zijn timing te vertrouwen.

Ewa ja, vandaag was hectisch, maar wel zwaaaar voldoenend. Dankbaar voor flexibiliteit, begrip, liefde, acceptatie, geborgenheid, veiligheid, vrede en al het andere wat de Heilige Geest ons wil geven. Dit is goud ❤

Job