Afscheid...

Vandaag was onze laatste dag dat we nog programma's hadden, morgen gaan we naar alweer naar huis. De week is zo snel voorbij gegaan... We begonnen 's ochtends weer met zn allen met het ontbijt, we hebben met z'n allen de dag geopend door elkaar een duo's te zegenen zodat we ook op de (een na) laatste dag er met volle kracht er tegen aan konden. Dit hebben we dan ook zeker gedaan. We begonnen het programma met praktisch werk op Pata, bij Frank thuis. We hebben nog een aantal planken in de beits gezet en zijn begonnen met gaten in de balken te boren voor elektra en waterleidingen. Ook vandaag mogen we weer trots op de enorme stappen die we gezet hebben in de bouw voor het Disciplehouse.

Daarna zijn we terug gegaan naar het huis waar we verblijven, hier hadden we na de lunch nog even vrije tijd. We konden nog even lekker douchen of even op bed liggen om bij te komen van het praktische werk. Toen begonnen we aan de voorbereidingen voor het laatste tienerprogramma, het idee was een miniconferentie met twee diensten en tussen door nog avondeten. We hebben met het keukenteam (waaronder ikzelf) voor ongeveer 50 personen staan koken, de kinderen en het team hebben er heerlijk van zitten eten. Dat geeft zo een voldaan gevoel, je weet dat die kinderen echt honger hebben en om ze dan een goed bord eten te geven is naar mijn mening een van de mooiste dingen die je kunt doen.

De twee diensten die we gedaan hebben waren een groot succes, zelf kon ik er bij de eerste dienst niet bij zijn omdat ik aan het koken was. Maar de kinderen kwamen zo enthousiast terug van de worshipruimte, dat moet goed geweest zijn. De tweede dienst was ik wel bij, tijdens de worship kon ik voelen dat de heilige geest erbij was en dat hij bezig was met de kinderen. Er werd gedeeld over het verhaal van David en Goliath, er is geen probleem of situatie te groot voor God. Vertel je God hoe groot je problemen zijn of vertel je je problemen hoe groot jouw God is?

Toen kwam het moment dat we afscheid moesten nemen van de kinderen, dat is moeilijk zeg. Maar het is zo mooi om te beseffen dat je afscheid moet nemen, dat betekent dat je een relatie op heb gebouwd die diep genoeg gaat dat je zal missen. Ik ben zo blij dat God ons op een pad heeft gezet waar we zulke mooie relaties met de kinderen op mogen bouwen waar vertrouwen is aan beide kanten. Het was voor mij dus één van de moeilijkste momenten van deze week maar ook een van de mooiste momenten.

Ten slotte kwamen we nog even bij elkaar om de dag met elkaar af te sluiten, het begon met een stilte, we waren allemaal sprakeloos. De dag was zo mooi, we konden gewoon nog niet geloven dat het al voorbij was. We hebben nog weer van elkaar gehoord wat we van de dag vonden, zo mooi om dan te horen hoe anderen de dingen hebben ervaren die ikzelf niet gezien heb. Dit hebben we afgesloten door onze overwinning te vieren door Happy Day te zingen met z'n allen. Het is goed om na zo'n zware week je overwinning te vieren. Er was dit jaar zo'n goed teamverband als er wat vergeten was of nog niet helemaal goed geregeld pakten we dat op en zochten we naar een oplossing. Nu zit ik hier gezellig tussen de groep deze blog te schrijven terwijl we de laatste restjes van het eten nog op zitten te eten, het moet op want morgen gaan we weer naar huis.

Gods zegen,

Eric

Afscheid...

Vandaag was onze laatste dag dat we nog programma's hadden, morgen gaan we naar alweer naar huis. De week is zo snel voorbij gegaan... We begonnen 's ochtends weer met zn allen met het ontbijt, we hebben met z'n allen de dag geopend door elkaar een duo's te zegenen zodat we ook op de (een na) laatste dag er met volle kracht er tegen aan konden. Dit hebben we dan ook zeker gedaan. We begonnen het programma met praktisch werk op Pata, bij Frank thuis. We hebben nog een aantal planken in de beits gezet en zijn begonnen met gaten in de balken te boren voor elektra en waterleidingen. Ook vandaag mogen we weer trots op de enorme stappen die we gezet hebben in de bouw voor het Disciplehouse.

Daarna zijn we terug gegaan naar het huis waar we verblijven, hier hadden we na de lunch nog even vrije tijd. We konden nog even lekker douchen of even op bed liggen om bij te komen van het praktische werk. Toen begonnen we aan de voorbereidingen voor het laatste tienerprogramma, het idee was een miniconferentie met twee diensten en tussen door nog avondeten. We hebben met het keukenteam (waaronder ikzelf) voor ongeveer 50 personen staan koken, de kinderen en het team hebben er heerlijk van zitten eten. Dat geeft zo een voldaan gevoel, je weet dat die kinderen echt honger hebben en om ze dan een goed bord eten te geven is naar mijn mening een van de mooiste dingen die je kunt doen.

De twee diensten die we gedaan hebben waren een groot succes, zelf kon ik er bij de eerste dienst niet bij zijn omdat ik aan het koken was. Maar de kinderen kwamen zo enthousiast terug van de worshipruimte, dat moet goed geweest zijn. De tweede dienst was ik wel bij, tijdens de worship kon ik voelen dat de heilige geest erbij was en dat hij bezig was met de kinderen. Er werd gedeeld over het verhaal van David en Goliath, er is geen probleem of situatie te groot voor God. Vertel je God hoe groot je problemen zijn of vertel je je problemen hoe groot jouw God is?

Toen kwam het moment dat we afscheid moesten nemen van de kinderen, dat is moeilijk zeg. Maar het is zo mooi om te beseffen dat je afscheid moet nemen, dat betekent dat je een relatie op heb gebouwd die diep genoeg gaat dat je zal missen. Ik ben zo blij dat God ons op een pad heeft gezet waar we zulke mooie relaties met de kinderen op mogen bouwen waar vertrouwen is aan beide kanten. Het was voor mij dus één van de moeilijkste momenten van deze week maar ook een van de mooiste momenten.

Ten slotte kwamen we nog even bij elkaar om de dag met elkaar af te sluiten, het begon met een stilte, we waren allemaal sprakeloos. De dag was zo mooi, we konden gewoon nog niet geloven dat het al voorbij was. We hebben nog weer van elkaar gehoord wat we van de dag vonden, zo mooi om dan te horen hoe anderen de dingen hebben ervaren die ikzelf niet gezien heb. Dit hebben we afgesloten door onze overwinning te vieren door Happy Day te zingen met z'n allen. Het is goed om na zo'n zware week je overwinning te vieren. Er was dit jaar zo'n goed teamverband als er wat vergeten was of nog niet helemaal goed geregeld pakten we dat op en zochten we naar een oplossing. Nu zit ik hier gezellig tussen de groep deze blog te schrijven terwijl we de laatste restjes van het eten nog op zitten te eten, het moet op want morgen gaan we weer naar huis.

Gods zegen,

Eric