Een dag vol emotie

Hey :)

Wat leuk dat je deze blog leest, en dankjewel dat je de tijd er voor neemt. Vandaag was een dag vol tranen van geluk en van verdriet en ik vertel je er graag over.

Mijn dag begon vroeg vandaag, na een nachtje sterren kijken omdat ik niet kon slapen, toch werd ik alweer om 06.00 uur wakker. Ik heb heerlijke één op één tijd gehad met onze hemelse papa en had deze ochtend met hem voor geen goud willen missen, dus dan maar wat minder slaap. :)

Na een gezellig ontbijtje was de groep weer in tweeën opgesplitst voor het praktisch werk. De jongens gingen bij Frank thuis in Pata aan de slag en wij dames hebben ons nuttig gemaakt op Pata rat. We hebben nog wat gepoetst in het gebouwtje van Frank en de verwen pakketjes voor onze lieve kids gemaakt. Een momentje waar ik ontzettend van heb genoten vanochtend was toen we buiten onkruid aan het wieden waren. Kinderen klommen over het hek en begonnen ons te helpen. Het was zo mooi om het samen te doen, om te zien hoe graag ze ons wouden helpen. Wat zijn het stuk voor stuk bijzondere, lieve kids.

Ik heb ontzettend veel geknuffeld met de kids vandaag, Ik probeer zoveel liefde te geven maar het is zo bijzonder hoeveel liefde je van ze ontvangt. Ik had deze week voor ogen om de wat stillere kinderen op te zoeken. En ik kan je vertellen dat is soms best uitdagend wanneer je drie drukte makers om je nek hebt hangen :). Maar vandaag merkte ik dat een paar wat meer verlegen meisjes me toch gingen opzoeken en begonnen te kletsen. Ik geniet zo van hoe zij ook weer zijn gegroeid afgelopen week.


Ook het kinderprogramma was weer ontzettend gezellig, door de warmte leek het wel een soort sauna in het gebouwtje. We hebben een film over Mozes gekeken, we hadden popcorn voor de kids en oh wat kan ik toch veel van ze leren. Ze delen echt alles met ons én met elkaar. Ze staan er echt op dat ik van hun popcorn mee eet en ze waren echt volop aan het genieten. Dat maakt mij dan weer intens gelukkig. Bij het naar buiten gaan hebben we de verwenpakketjes uitgedeeld en het was zo bijzonder om te zien hoe ontzettend blij en dankbaar ze er voor waren. Knuffels, kusjes en een hoop gelach leverde het op.  

Toen we eenmaal buiten stonde drong het tot me door dat het alweer de laatste dag was. Bizar hoe snel zo’n week is gegaan. Een hoop tegenslagen gehad maar God is er elk moment bij geweest en wat was het een blessing dat het teamlid dat in het ziekenhuis lag vanmiddag het gebouwtje van Frank binnen kwam lopen. Hoe snel de gedachte van afscheid in m’n hoofd schoot zo snel flitste die ook weer weg. Ik mag nu nog genieten van de tijd die ik nu met ze heb dus hop verder kinderen optillen en knuffelen.

Ik hou met heel m’n hart van de kinderen op Pata-Rat maar de tieners zijn voor mij ook heel erg bijzonder. Ik heb een kostbare band met ze en heb vandaag zulke waardevolle en belangrijke gesprekken met ze gehad. Ik ben zo dankbaar dat ik deze band met de meiden heb en dat ze echt als vriendinnetjes voor me voelen. Een moeder van een van de tieners wou me graag ontmoeten, ik ben een beetje zenuwachtig samen met dat vriendinnetje door de wijk naar beneden gegaan en ik heb haar huisje mogen zien en haar liefdevolle familie mogen ontmoeten. Ik werd met een warme knuffel begroet en alle zenuwen stroomde van me af. Ik werd overweldigd met de liefde die ze me gaven. Ik vond het zo bijzonder hoe fijn ze het vonden dat ik er was, en wat een lieve mensen zijn het toch.  

Toen ik weer terug naar boven kwam was het moment van afscheid aangebroken, ja nu kon ik die gedachte toch echt niet meer wegdrukken of het moment uitstellen. Hoe graag ik dat ook zou willen het was nu echt tijd. Ik vind het zo ontzettend moeilijk om het gene waar je hele hart vol van is weer terug te geven aan God. Ik weet dat hij bij ze is en dat het goed is dat ik ook weer naar huis ga maar het breekt me hart om voor nu gedag te moeten zeggen. Met een kus voor de huilende kinderen die ik nog in mn armen had en een laatste knuffel van mn tienervriendinnen ben ik huilend en schokkend in de auto gestapt. Ik schrok van mijn eigen heftige reactie maar God liet me merken dat dit echt de plek is waar ik moet wezen en dat dit de plek is waar mijn hart ligt en waar ik terug moet en zal blijven komen. Het was een afscheid voor deze week maar niet voor altijd, want ik kom sowieso terug :)


In de auto naar het restaurant vond ik steun van alle lieve mensen in het team, ik verloor controle over mezelf en m’n emoties maar God gaf me rust waardoor ik ongelooflijk erg heb kunnen genieten van het eten met het team. Lachen, waardevolle gesprekken en liefde aan tafel. Elk persoon in dit team sluit ik toch in m’n hart want oh wat hebben we het geweldig gehad samen en wat hebben we veel met elkaar mogen delen.

Nu ik deze dag zo doorneem voor mezelf komen er weer allemaal emoties los, wat een bijzondere dag en wat een bijzondere week. Vandaag heeft me geleerd dat ik dingen los mag laten en dat is nog een ontzettend leer proces voor me, want het liefst ren ik nu op m’n witte sokjes terug naar m’n kids en naar m’n meiden, sluit ik ze in me armen en ga ik nog laaaaaange niet naar huis. Het is goed zo en ik geef ze terug aan God. Het is goed geweest en ik mag deze ervaringen weer terug naar huis nemen om hiermee Jezus liefde ook weer in Nederland uit te delen. God heeft een weg gemaakt voor mij en voor het team en die is nu toch weer terug naar Nederland.  

Ik geniet van de laatste avond hier thuis en het is tijd om weer nieuwe rust te gaan pakken. Met een dankbaar gevoel kruip ik zo m’n bed in. Wat een week...

Dankjewel voor het lezen en het betrokken zijn met deze Reis. Dat waardeer ik echt.


Hele boel liefs,

Eline <3