Terugblik vanuit het vliegtuig en vanuit de auto

Hoii hoii, Ik schrijf vanuit het vliegtuig;

Ik moet wel even bedenken wat ik allemaal wil gaan delen, het was onbeschrijfelijk moeilijk om alles onder woorden te brengen.

Vanmorgen hebben voor het laatst nog even met elkaar ontbeten. We hebben met zijn alle de laatste dingen ingepakt en schoongemaakt. Ik was natuurlijk weer van alles kwijt, maar daar ben ik tabb voor. ;) Toen we klaar waren hebben we nog een groepsfoto gemaakt en zijn we vertrokken naar het vliegveld. Daar hebben we afscheid genomen van een deel van ons team. Een paar teamleden gingen met de auto en de rest met het vliegtuig.

Ik vond het weer heel erg moeilijk om afscheid te nemen van alle kostbare mensen in Roemenie en van ons team. Het was voor mij de vierde keer, daardoor bouw je steeds meer relaties op met de kids en de tieners. Dat maakte het voor mij zo moeilijk om afscheid te nemen. Tegelijkertijd ben ik ook erg dankbaar voor deze week, want God is zo groot en doet zoveel mooie dingen. Voor mij was het echt een voorecht om iets van Gods liefde daar uit te delen. Deze week heb ik weer zoveel meer geleerd over Gods vader hart. Het bijzondere is dat je daar niet perfect voor hoeft te zijn. Ik ben niet beter, sterker of talentvoller dan u, het enigste wat ik wil is dienstbaar zijn voor God. Dat is ook mijn grootste verlangen om volledig afhankelijk te zijn van God en te gaan waarheen hij mij leidt. Voor nu was dat Roemenie en heb ik echt enorm mogen genieten. Het is toch geweldig dat God ons allemaal in wil zetten!!! Het gaat erom dat we dicht bij onze hemelse papa leven, zodat we steeds meer zijn heartbeat gaan voelen. Want Hij verandert ons met een blik in Zijn ogen. Dit heb ik ook meegemaakt op de vuilnisbelt. Voordat we verttrokken kwam er een kind naar me toe rennen. Ze zag mijn tranen en keek mij diep aan in mijn ogen. Dat vond ik zo'n kostbaar moment, want ze was zo aan het stralen en ze had een glimlach op haar gezicht wat mij enorm raaktte.

Zo is het ook bij ons, want als God ons aankijkt vol liefde, kunnen wij alleen maar stralen ondanks onze (haar) omstandigheden. Daar werd ik in het vliegtuig even stil van.Toen we veilig waren aangekomen in nederland en uitstappte zag ik de rij met mensen al staan die op weg waren naar Roemenie. Toen dacht ik toch wel zal ik daar stiekem even aansluiten.. ;)

Zo dit was mijn blog voor vandaag. Alle mensen die dit lezen wees gezegend en deel zijn liefde uit op de plek waar je bent!!!

Liefss, Tab

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Lieve mensen,

Ik schrijf een stukje in deze blog vanuit de auto /bus bekeken. Nadat we een gedeelte van het team op het vliegveld hebben gezet begon voor 9 mensen van ons team de terugreis met de auto. Het was een lange reis, we deden er dan ook ruim 26 uur over om vanmiddag eindelijk weer thuis te mogen komen.  
In de auto werd er uiteraard veel gesproken over de afgelopen outreach week, vol van alle ervaringen en indrukken... Het was een lange reis, en zeer weinig geslapen, ik ben dan ook best moe dus hou het niet al te lang ;)
Ik kan alleen maar dankbaar terugkijken op alles wat er is gebeurd, dankbaar en zeker trots op alle mooie mensen in ons team!  

Het thema van deze week was : Je mag er zijn! Velen uit ons team hebben ook persoonlijk hier iets meer van mogen ervaren! God sprak door mensen, woorden en gebeurtenissen heen. Helaas moesten we een van ons team in het ziekenhuis achterlaten voor twee dagen, maar uiteindelijk heeft het ons veel meer samengebracht, in gebed, in er zijn voor elkaar en ook het uitstappen. We hebben elke situatie bij God neergelegd, en zagen hoe Hij het zo speciaal maakte.

We baden vooraf al voor eenheid in het team, dat was er zeker. Zo was het ook niet moeilijk om samen het praktische werk op te pakken, en alle programma s voorbereiden ging geweldig.

De programma's en het werk op Pata Rat waren uiteraard voor de meesten het hoogtepunt, en ook zo mooi hoe de kinderen/ tieners ook groeien in de relaties met ons. De tijd om met de kinderen te spelen, liefde te delen waren dan ook weer de gouden momenten.

Voor mij persoonlijk springt de vrijdagmorgen eruit. De mannen gingen hard aan het werk om een schutting te zetten op Pata, en de vrouwen naar Pata Rat. Waar we voor het eerst zonder Frank waren, en ik echt moest zorgen dat alles daar goed kon verlopen. We hebben nog wat schoongemaakt, vooral de cadeautasjes gemaakt, het brood gesmeerd etc... En hoe leuk onze jongste teamlid dan heerlijk slapend in het campingbedje er heerlijk bij staat.

Wat heel bijzonder is, hoe het steeds beter lukt te communiceren met de kinderen van Pata Rat. Er waren wat kinderen die over de hekkens heen bleven klimmen, ik ging in mijn zo goed mogelijk Roemeens en met behulp van google translate met ze praten, en promissen met ze gemaakt, en dat resulteerde dat 4 jongens die vaak niet zo schijnen te uisteren juist gingen luisteren en we lieten ze ons meehelpen. Zo geweldig te zien hoe deze jongens straalden!!! Dat was voor mij echt geweldig en raakte enorm mijn hart! En later in het programma komt er een van de jongentjes dan juist even bij me zitten, terwijl hij de andere dagen zo stoer aan het doen was...  Het bemoedigde me trouwens ook meteen om door te zetten met het leren van de taal, want t begint echt wel een beetje te komen..

Ook aan deze outreach kwam weer een einde, zo bijzonder en ook moeilijk vaak. Dit keer raakte mij een meisje enorm, eerder werd ze weggestuurd bij het programma en toen ik haar in mijn armen had, stortte ze in huilen uit... Eerder ging ik huilen bij het weggaan, maar nu zijn het de kinderen...(later in de bus op weg van Pata Rat kon ik t ook niet meer drooghouden...)

Al gauw komt dan het echt moment van afscheid, loslaten, teruggeven aan God, Hij wil en zal ze nooit verlaten!

Ik heb, en dan spreek ik ook namens mijn man Jacco, en de kinderen enorm genoten deze week, het was ook heel ontspannen en ben dankbaar dat we als we ons beschikbaar stellen grote zegen zien, en we zien ze!

Zoals ik al eerder deze week vertelde ik kan hier uren over paten, maar DANKBAAR dat ben ik, en geniet van datgene wat God deze week heeft gedaan in de harten van het team, Pata Rat en nog veel anderen en weet dat God de naprediker is en met ieder persoonlijk doorgaat!  

Bedankt iedereen voor het lezen van onze blogs, een klein verslagje van datgene wat we met elkaar meemaakten.

Blessed to be a blessing!

God Zegen , Liefs Everdina